Gameverslaving

Wetenschappelijk onderzoek
Er zijn nog weinig resultaten bij het onderzoek naar computer- en gameverslaving. Experts zijn het er alleen over eens dat er ziektebeelden bestaan. Er is geen officiële therapie, wel is er een beperkt aantal privéklinieken, die verslaafden tegen bedragen van vele tienduizenden euro's hulp bieden.

In 2007 besloot de American Medical Association dat dit niet een verslaving te noemen is, omdat op dat moment het wetenschappelijke onderzoek op dit terrein nog niet ver genoeg gevorderd is. In januari 2008 is er in de Verenigde Staten sprake van een discussie om gameverslaving deels te erkennen door het op te nemen in de DSM als een gedragsverslaving, zoals ook gokverslaving erkenning geniet.

Omdat in Europa gameverslaving nog geen medische erkenning geniet worden behandelingen niet door een ziektekostenverzekering vergoed.

Doordat er wetenschappelijk nog zo weinig bekend is, zijn er nog geen richtlijnen voor het ontwerpen van spellen. Spelontwikkelaars hebben dus vrij spel in het ontwerpen van een game. Bij de makers van diverse computerspellen is bekend, dat zij de mate van verslaving doelbewust meewegen in hun commerciële strategie: hoe meer mensen spelen, hoe meer zij verdienen.

Volgens onderzoekers van de Stanford University School of Medicine hebben mannen een grotere waarschijnlijkheid om verslaafd te raken aan computerspellen dan vrouwen.

Er bestaat software voor parental control, die echter niet waterdicht en relatief eenvoudig te omzeilen is.

Symptomen
Een gameverslaving is vaak te herkennen aan het compulsief (dwangmatig) spelen van een computerspel. Een aanwijzing daarvoor is het moeite hebben met het onderbreken van een computerspel voor een gezamenlijke maaltijd. Het dagelijks leven, zoals sociaal contact, werk of studie, wijkt voor het spelen van het spel. Dagelijkse taken en bezigheden worden afgeraffeld omdat men maar zo snel mogelijk terug achter de computer wil zitten. Eten geschiedt indien mogelijk achter de computer. Uiteindelijk zal ook de nachtrust moeten wijken voor het spelen van het spel, en in de sommige gevallen is gesignaleerd dat men drugs gebruikte om langer wakker te blijven. Soms herkennen slachtoffers hun eigen verslaving niet, omdat ze zo opgaan in de computerwereld dat ze niet doorhebben waar ze mee bezig zijn [3].

MMORPG-computerspellen
Met name MMORPG-computerspellen (Massively Multiplayer Online Role Playing Games) hebben een verslavende werking maar het is ook mogelijk verslaafd te raken aan andere soorten spellen. In MMORPG-spellen heeft de speler één of meerdere personages die hij/zij kan ontwikkelen door opdrachten uit te voeren, voorwerpen te verzamelen en tegen monsters te vechten. Daarnaast verkrijgen de personages nieuwe vaardigheden en kunnen ze gebieden in de spelwereld verkennen. Dit soort spellen hebben een open einde aangezien de speler telkens weer betere voorwerpen bij elkaar kan spelen voor zijn of haar personage. Dit zorgt ervoor dat de speler telkens weer tijd wil investeren in zijn of haar personage om het te verbeteren.

Verwaarlozing
Doordat men verslaafd raakt aan gamen, worden contacten met familie, school en/ of werk verwaarloosd. Ook zien we vaak dat de basisbehoeftes van de mens worden verwaarloosd zoals het eten en de persoonlijke hygiëne. “Het is toch moeilijk te begrijpen dat computeren belangrijker is als hygiëne en voedsel”, maar mensen met een gameverslaving zien dit niet meer in omwille van een video- of computerspel.

Een gameverslaving gaat geregeld gepaard met obsessief/dwangmatig gedrag en het gebruik van drugs. Stel je voor dat je 16 uur achter een stuk een spelletje speelt om alleen te proberen je score te verhogen en te verbeteren…. Om dit vaak vol te houden komen vele van hen ook met drugs in aanraking.

Van jong tot oud verslaafd aan gamen
Gameverslaafden zijn er in alle soorten en maten, het Smit & Jones Kliniek in Amsterdam melde zelfs een geval van amper 8 jaar oud. Zij zijn toen ook begonnen met een onderzoek naar het fenomeen van dwangmatig spelen. Men kwam tot de conclusie dat een persoon met een gameverslaving dezelfde karakteristieken vertoond als een gok- en drugsverslaafde.

Het dwangmatige spelgedrag bij gameverslaafden is vaak progressief. Voor veel van de gameverslaafden begon het spelen van een game onschuldig met enkele uren in de week, zonder negatieve gevolgen. Naarmate de weken volgden begon de game de overhand te krijgen en begon het gradueel maar gevaarlijk dwangmatiger te worden.

Gameverslaafden hebben veelal last van

• Obsessieve gedachten
• Gezondheidsproblemen
• Schade op lange termijn aan persoonlijke relaties, opleiding en carrière

Al deze punten zijn net zo erg als een ander soort verslaving. De symptomen van spelverslaving lijken veelal op de gokverslaving. Spelverslaafden denken: “De volgende keer zal ik gaan winnen.” Deze gedachte zorgt er onder andere voor dat men in een dwangmatige cyclus gevangen komt te zitten.

Spelverslaafden gebruiken veelal ook stimulerende middelen zoals: Red Bull, koffie, sigaretten, soft drugs, speed, of uiteindelijk zelfs cocaïne. Hoe dieper men in zijn verslaving zit hoe ernstiger dit gebruik zal worden. Een gameverslaafde is enkel gefocust op zijn spel, zijn medemens ziet hij/ zij niet staan. Waar niet-spelverslaafden van kunnen genieten, zal de spelverslaafde niet eens herkennen.

Ontkenning van gameverslaafden
Een gameverslaafden kan om te ontkennen dat hij/ zij verslaafd is aan gamen, gemakkelijk dagen tot weken stoppen met gaming. Dit kan leiden tot een ontkenning van de gameverslaving wat zeer gevaarlijk kan zijn. Het is zeer misleidend dus probeer hier doorheen te kijken!

Bij het ontwennen aan een gameverslaving worden dezelfde symptomen gezien als bij mensen met een chemische afhankelijkheid. Een gameverslaafden heeft hulp nodig die onder andere gegeven kan worden door psychologen, psychiaters en therapeuten die gespecialiseerd zijn in de behandeling van spelverslaving en doormiddel van groepstherapie.
 

Nuancering
Totdat wetenschappelijk niet is vastgesteld dat een persoon gameverslaafd is, dient in acht genomen te worden dat tegenstanders van computerspellen de term gameverslaving aanwenden om hiermee hun standpunt te bekrachtigen. Vergelijkbaar met de overtuiging dat televisie slecht voor de ogen is of het misverstand, veroorzaakt door Dr. Fredric Wertham's boek Seduction of the Innocent, dat strips lezen slecht voor de vorming van een kind zou zijn.